یک ماما با چکمه های سفید

اپیزود اول: بعداز اینکه بچه رو از تو رحم مادر خارج کردم ، مادر با همون حالت خستگی و دردمندی ازم پرسید:خانم بچه ام چیه؟ بهش گفتم: یه دختر ناز تپل :) بعدازاینکه این حرفو شنید بی اختیار شروع کرد به گریه کردن،و قبل ازاینکه دلیل گریشو بپرسم گفت اینبار کارم تمومه شوهرم گفته اگه این یکی بچه هم دختر شد برای همیشه خونه پدرم بمونم تا طلاقم بده ،چیزی برای گفتن نداشتم :|

اپیزود دوم: تو اتاق لیبر(درد) کنار مادر باردار ایستاده بودم تا دردها و انقباضات رحمی اونو کنترل کنم خانم بوی بسیار نامطبوعی داشت و درحالی که 25 سال بیشتر سن نداشت براحتی میشد دستهای پینه بسته اونو تشخیص داد،بهش گفتم خانم چرا قبل ازاینکه بستری بشی یه دوش نگرفتی،گفت: بوی طویله ناراحتت میکنه :|،گفتم: من ماسک دارم مسئله ای نیست اما خودت اینطور اذیت نمی شی،گفت:کارهر روزمن جارو کردن و جمع کردن فضولات گاو گوسفندهای برادر شوهرمه اون چوپانه،واسه همین این بو رو میدم گفت: خب اینها بکنار ولی نباید بعدش یه دوش بگیری،گفت:خانم ما تو خونه مون حمام نداریم باید یه جای خیلی دور از محل خونه برم تا به حمام برسم ما واسه حمام کردن باید آب جوش آماده کنیم اونم نه روی گاز،روی تنور گلی تازه قبلش هم باید هیزم جمع کنیم تا آتیش درست کنیم... چیزی برای گفتن نداشتم:|

اپیزود سوم:بعد ازاینکه خانم رو معاینه کردم فهمیدم که چیزی تا زایمانش نمونده بسرعت مقدمات اتاق زایمان رو فراهم کردم تا اونو راهی اتاق مخصوص زایمان کنم چهره خانم بسیار بشاش بود با اینکه لحظات دردناکی رو می گذروند اما خم به ابرو نمی آورد با خودم گفتم حتماً آستانه تحمل درد این خانم خیلی زیاده!سرم رو که به عقب برگردوندم دیدم سه تا زن پشت سرم ایستادن بعدش منو به گوشه ای کشوندن و گفتن خانم ماما خیلی مواظب این زن داداش ما باش آخه این یکی بچه اش پسره :دی....چیزی برای گفتن نداشتم :|

اپیزود چهارم:خانمی با درد بسیار زیاد برای معاینه اومد قبل ازاینکه معاینه اش کنم ازش سونوگرافی هاشو خواستم تا مشخصات جنین ، و سن حاملگی رو بدونم ،نتیجه سونو مشخص می کرد که جنین بسیار ناهنجاره سرش از حد نرمال بسیار بزرگتره ،دستها و پاهاش دچار ناهنجاری هستن و کلیه های اون هم دچار آسیب دیدگی شدید و غیر قابل درمان هستند قلب جنین هم بسیار افت کرده بود...چندساعت بعد گذشت و خانم برای زایمان آماده شده بود ،اصلاً باورم نمیشد چی میدیم برای یک لحظه ترس تمام وجودمو در برگرفت و حس کردم دستانم توانایی حمل این نوزادو ندارن تمام شکل و شمایلش عجیب بود..مثلاً چیزی به نام چشم در صورتش وجود نداشت و دندانهای پیش بسیار بزرگی که در دهانش خودنمایی می کردن....اینار چیزی برای گفتن داشتم!،گفتم خدایا شکرت به خاطر همه چیز :(

پ.ن:سلام دلم واسه نوشتن خیلی تنگ شده بود ،این روزها در شهرستان محروم و...! مشغول پرکردن آمار زایمانی هستم یه امروزو هم آف شدم که استراحت کنم خوبید؟ چه خبر؟خوش می گذره؟ببخشید اگه خاطرات زایمانی حوصلتونو سر برد!سعی میکنم کمتر اینطور خاطراتو بنویسم،آخه فکرشو بکنید در آستانه سال 2012 و پیشرفت و تکنولوژی  و اینجور چیزها هنوز سطح تفکرات یه عده چقدر پایینه!!! آخه به کجا می خوایم برسیم ما با این وضعمون !؟!

خدایا چی میشه بیای پایین بگی..

کات...

این سکانس رو از اول می گیریم

شاید میشد بهتر بازی کنمش!!!

پ.ن: گاهی وقتها حسرت تکرار شدن بعضی لحظات تو زندگی تا ابد به دل می مونن،لحظاتی که بعدش دچار خودآزاری میشی و می گی کاش فقط یه بار دیگه ،یه باردیگه تو اون موقعیت قرار می گرفتم تا شاید ......اما دیگه دیر شده و اون اتفاق یکبار برای همیشه بوده!

اسمش را می گذاریم دوست مجازی

اما آن سو یک آدم حقیقی نشسته

خصوصیاتش را که نمی تواند مخفی کند

وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را می نویسد

نگرانش می شوم

دلتنگش می شوم

وقتی در صحبتهایم به عنوان دوست یاد می شود

مطمئن می شوم که حقیقیست

هر چند کنارهم نباشیم

هرچند صدای هم را نشنیده باشیم

من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم

هر کجا که باشد

همه شما عزیزانم را در دنیای مجازی دوست دارم

پ.ن: سلام،سلامی به گرمای وجود تک تک شما دوستان خوبم شما مهربانانم که با پیامهای سراسر عشق و محبتتان مرا شرمنده خود ساختید...خوشحالم که مجدداً فرصتی پیدا کردم که بتوانم بازهم در کنار شما عزیزانم باشم.دوستتان دارم

تـــو کـیـسـتـی کـه مـن اینگـونـه بی‌تو بـی‌تـابـم

شــب از هــجــوم خیــالــت نـمــی‌بــرد خــوابــم

تـــو کــیـسـتـی کـه مـن از مـوج هـر تبسـم تــو

بـــســان قــایــق ســرگــشــتــه روی گـــردابــم

مــــن از کــــجـــا ســر راه تـــــو آمـــدم نـــاگــاه

چـــه کـــرد بــا مــن آن نـــگـــاه شــیــــریـــن آه

تــو دوردســت امیــدی و پــای مـن خسته است

چـراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است

تـــو آرزوی بـــلـــنـــدی و دســـت مـــن کــــوتــاه

مــدام پــیـش نـگـــاهــی مـــدام پــیــش نــگــاه

چــــه آرزوی مــحــالـی‌اسـت زیــســتــن بــا تــو

مـــرا هـمـیــن بـگـذارنـــد یــک ســخـــن بــا تــو

پ.ن:این شعر زیبای فریدون مشیری رو میتونید اینجا باصدای همایون شجریان گوش کنید.