یک ماما با چکمه های سفید - حرفهای بو دار

نه چندان جالب

مستانه قوامی — Tue, 1 May 2012 10:10:17 GMT

از اونجایی که به هیچ عنوان قصد تشویش اذهان عمومی رو ندارم و نداشتم و حتی نخواهم داشت!پیرو پست یک سال قبل که با عنوان هیچ حس خاصی ندارم،(حتی الانم ندارم،خیلی تغییرکردم نه؟!) نوشتم و حس کردم اسباب ناراحتی یک عده رو فراهم کرده،تصمیم گرفتم با وجودی که هنوزاز موضع خودم برنگشتم،در این باره مهر سکوت رو بر لبانم بذارم و مثل خیلی چیزهای دیگه که دوست دارم درباره شون صحبت کنم اما نمی تونم،اینم بره جزء همون دسته، و حرف دیگه ای نزنم...اما همین چند روز پیش که در آستانه 12 اردی بهشت بودیم کامنتی نظرمو بخودش جلب کردم،یک کامنت برای پست یک سال قبل که بمناسبت روز معلم بود، کامنتی ازجانب همسر یک معلم ...راستش از اونجایی که اهل بحث کردن نیستم ،و بیشتر مایل هستم در برابر طرف مقابلم تا زمانی که دلیل قانع کننده ای برای اثبات حرفهاش پیدا نکرده ،سکوت کنم.تا خودش به پاسخ روشنی برسه!چون در غیر این صورت هر دو طرف شروع به بحث و مجادله می کنن و نتیجه خاصی هم بدست نمی آرن...بنابراین سکوت حداقلش اینه که باعث میشه کمی اوضاع آروم ترشه و دو طرف کمی در مورد درستی و قابل دفاع بودن حرفهاشون فکر کنن و با خودشون بگن شاید حق با شخص مقابلم باشه!دراین صورت بعداً در شرایط نسبتاً آروم تری میشه در مورد دیدگاه ها دفاع کرد و اگه بپذیرفته شه نظر اون شخص درست تره اونو قبول کرد...

القصه بعد از خوندن این کامنت ترجیح دادم چنین استراتژی در مقابلش داشته باشم ولی چون دیدم پاسخ به این کامنت نامتناسب به این ایام نیست تصمیم گرفتم کامنت اونو منتشر کنم و در یک پست جداگانه پاسخ اونو بدم. :)

کامنت و پاسخ در ادامه مطلب

مامای محترم:
خیلی ببخشینا!بوی کباب به دماغتون خورده ولی خرداغ میکنن!
شماازکجااین قدرمطمئنین که به فرهنگیان خوش میگذره وخوب حقوق میگیرن!بی انصافیه که این قدرعجولانه وبی خبرازهمه جاقضاوت میکنین!کدوم تعطیلی کدوم حقوق خوب.والا این تعطیلی روبردارن وساعت کاری به جاش بذارن هم برای فرهنگی هافرقی نمیکنه!چون خیلیهاشون مجبوراتوی ساعات تعطیلی برن کارکنن ولی بازهم دخلشون دنبال خرجشون میدوه.شوهرمن الان ۵ساله که استخدام آموزش پرورشه ولی هنوزرسمی نشده بااینکه رشته ی سختی هم داره(فنی ـ هنرستان)ماهنوزنتونستیم یه ماشین حتی مدل پایین بخریم وتموم حقوقی که شوهرم درمیاره میره بالای اجاره خونه ووام پول پیش خونه وازاین صحبتا.
حقوقشون روه تابتونن دیرترازسایرارگانهابه حساب می ریزن.
ولی شنیدیم که حقوق کارکنان نظام پزشکی(پزشک وپرستاروماماو...) واموزش عالی رو۲۵۰تا۳۵۰هزارتومن ازاین ماه اضافه کردن!حالاخودت انصاف بده بازم میگی فرهنگیابهترین شغل ومزایارودارن!
تاکارکنان صنعت نفت وذوب اهن وصنایع فولادی وبانک هاودانشگاه هاهستن وبه دنبالش سایرین فرهنگیاچیکارن که بخوان بهترین حقوق ومزایاروداشته باشن.
من انکارنمیکنم که معلم بدوبی سوادهم توی نظام آموزشی ماوجودداشته وداره اساسامشکل وضعف ازخودنظام اموزشیهُ.البته من کارشماروزیرسوال نمی برم ولی این روبگم موقع زایمانم توی بیمارستان ازچندشیفت کاری که هنگام بستری شدنم توزایشگاه عوض شدن فقط دونفرشون باهامون خوب برخوردمی کردن وبدوبیراه نمی گفتن!(۲۴ساعت)
حتی یکی ازهمین ماماهای محترم همکارشماخانمی روکه روی تخت کنارمن اززوردردبه خودش می پیچیدزد وماازترس حتی جرات آخ وناله کردن هم نداشتیم چه برسه به جیغ زدن(مثل بعضی زائوها)

و اما پاسخ این مامای محترم که بنده باشم:

دوست عزیزم سلام... و ممنون ازاینکه به وبلاگ من اومدین و سپاس ازاینکه وقت گذاشتین و پست رو مطالعه کردین و برای اون کامنت هم نوشتین :)

باید در مورد کامنتی که نوشتید خدمتتون عرض کنم که بنده به هیچ وجه قصد جسارت و بی ادبی نسبت به معلمان عزیز رو نداشتم و ندارم،همچنین در منسب قضاوت هم نیستم که بخوام رفتار کسی رو مورد بازخواست قرار بدم،حرفهای اون روز من چیزی جز مشاهداتم نبوده،ولی بر این امر هم واقفم که در هر حیطه ای از مشاغل افراد کم درآمدتر و پردرآمدتر وجود دارند،در مورد مشاغل پزشکی هم دوست دارم اینو بدونید که چنین مشاغلی که افراد با تمام جونشون کار می کنند و شیفتهای سنگین رو متحمل می شن فقط و فقط در وهله اول بخاطر قسمیه که خوردن و اون قسم هم چیزی نیست جز حفظ جان و سلامتی مردم،کم لطفیه اگه اضافه شدن هر مبلغ ناچیزی رو بخواید به رخ اونها بکشید،در مورد بعضی ازمشاغل دیگه مثل مهندسی هم حتما درجریان هستید دوست عزیز که چه خطراتی رو متحمل میشن به عنوان مثال بودن در کنارچاه های گاز و دوری چندین روزه از خانواده چقدر اونها رو تحت فشار قرار می ده و شرایط کاری رو برای اونها سخت می کنه، مطمئن باشید بالا بودن حقوق اونها کمترین لطفیه که ممکنه شامل حال اونها بشه و به هیچ وجه با آرامش و حضور در کنار خانواده برابری نمی کنه(ازجهت روزهای تعطیلی زیاد که برای فرهنگیان عزیز هست عرض می کنم)...بنابراین انتظار نداشته باشید حقوق افراد مختلف با درجه های تحصیلی غیر یکسان و شرایط کاری متفاوت برابر باشن.

مورد بعدی که قبلاً ذکر کرده بودم و دوست دارم بازهم متذکر بشم اینه که مشکل از نظام آموزش و پرورشه که بدرستی انسجام داده نشده و جای دروس اساسی مثل آموزشهای بنیادی زندگی برای دانش آموزی که قراره بعداز طی این دوره طولانی مدرسه وارد محیط دانشگاهی و اجتماعی کاملاً متفاوت بشه بشدت خالیه.

در مورد اتفاقی که هم براتون در زایشگاه افتاده من رسماً عذر خواهی می کنم و کاملاً براین امر واقفم که متاسفانه بعضی از همکاران ما دراین حیطه به دلیل سختی کار و شیفهای طولانی گاهی ناخواسته چنین برخورد نامناسبی ازشون سر می زنه...وبا نظارتهای که صورت گرفته این نوید رو میدم که کمتر شاهد چنین برخوردهای ازاین به بعد خواهید بود.

سبز خواهم ماند

مستانه قوامی — Sat, 7 Jan 2012 20:07:34 GMT

دریچه ای به سوی زندگی،یک پنجره،حتی یک روزنه وقتی غنیمت است که باارزشترین آرزوی بشر یعنی آزادی از وی گرفته شود.زندان را معمولاً پنجره ای نیست و اگر هست برای آن است که نور به داخل راهی بیاید، نه آنکه زندانی با جهان و هرچه در آن هست،با آزادی ربطی و رابطه ای داشته باشدپس جستجو آغاز می شود. آدمی است و هزار ترفند و هزار چاره دارد انسان حیوانی است نوعی دیگر که به هیچ تلبیس وحیل نمی توان پای اندیشه اش را به بند کشید هر چه محدودش کنی بیشتر فکر می کند،هرچه در بندش کنی خیالش بلندتر می شود هرچه شکنجه اش کنی مقاومتش افزون تر می شود.

باری انسان است و زندانبانان می دانند که چقدر راه حل دارد و آدمی وقتی از بیرون وارد آن راهروها و بندها می شود در می ماند از این همه چاره که گروهی انسان یافته اند تا در بند هم بتوانند همانگونه بمانند که وقتی آزاد بودند یا شبیه آن.

پ.ن:متنی که خوندید از کتاب دربند اما سبز یادداشتهای زندان ،نوشته مسعود بهنود بود،خوندن کتاب حس جالبی رو بهم داد و منو به شدت بفکر فرو برود کتاب در فصلهای مختلفی فهرست بندی شده و درجای جای کتاب لحظه های مقاومت یک زندانی محبوس در سلول انفرادی و احساسات و دلنوشته های آن از روزهای سخت حبس بیان شده،اما چرایی انتخاب این بخش از کتاب این بود که شاهواژه ای بنام آزادی در اون می درخشید و باعث می شد ناخوداگاه ذهن رو به سمت اون آرمانها و مفاهیمی که ازاین واژه داره رهنمود کنه...یکی از مفاهیم آزادی که با خوندن این بخش ذهن منو بخود مشغول کرد این بود که چقدر خوب می شد که انسان می تونست از محبسی بنام دنیا هم آزاد بشه و محکوم به یک جسم صرفاً مادی و خاکی نباشه،نه به این معنا که زندگی رو پایان ببخشه و رهسپار دیار دیگری بشه،که بتونه از تعلقات دست و پاگیر دنیوی که باعث میشن روح نتونه متعالی بشه و پرواز کنه رهایی پیدا کنه و بتونه عظیم تر شه روحش رو جلا ببخشه در این صورت وسعت نگاهش به افق بیشتر میشه شوق زندگی در اون متجلی میشه ،برای من دست یابی به این شرایط نوعی آزادی محسوب میشه اینطور باعث میشه از اسارت تن خارج شم.و روحم را به پرواز در بیاورم،باید بتوانم راهی برای گریز پیدا کنم. یک دریچه،یک پنجره... تا همچنان نیز سبز بمانم و ریشه بدوانم

راه سوم

مستانه قوامی — Sun, 7 Aug 2011 01:11:30 GMT

چه تنگنای سختی!

یک انسان یا باید بماند با برود.

و این هر دو

اکنون برایم از معنی تهی شده است.

و دریغ که راه سومی هم نیست!

پ.ن1:وقتی که حرفهای دلمان از زبان دکتر شریعنی جاری می شوند

پ.ن2:فقط بخاطر اینکه دلم برای خودم و وضع مملکتم میسوزه:

به گزارش واحد مرکزی خبر ، نمایندگان با اصلاح ماده 28 قانون انتخابات مجلس، شرط مدرک تحصیلی را از لیسانس به فوق لیسانس تغییر دادند و یک دوره نمایندگی را به عنوان یک پایه مدرک تحصیلی مطرح کردند....

همه پرسی آزاد اندیشی

مستانه قوامی — Tue, 14 Jun 2011 00:01:07 GMT

از اونجایی که همه ما آدما واسه خودمون یه حریم خصوصی داریم و دوست داریم توی اون حریم به خیلی از افکارمون و به خیلی از رویاهامون فکر کنیم من چند وقت پیش برای رونق بخشیدن به این حریم خصوصی یکی از سی دی های سخنرای استاد قمشه ای رو خریداری کردم تا ازسخنان فوق العاده ارزشمندش درس بگیرم باورکنید وقتی کلام زیبای استادو درباره زندگی موسیقی زن و... میشنونم چقدر احساس طراوت میکنم و خوشحالم که هنوز شخصی مثل ایشون توی حریم من و دنیای من راه داره،داشتم بایکی از دوستانم صحبت میکردم و بهش گفتم که استاد چه حرفهای نابی در مورد زن و شخصیتش می زنن که پرید توی این ذوقم و گفت: حالی داری ها مستانه ولمون کن بابا!این حرفش اولش خیلی برام ناراحت کننده بود بعد که کمی فکر کردم دیدم نه با توجه به وضعیت و طرز تفکراتی که داره پر بیراه نمیگه!دلم برای دوستم و امثال دوستم سوخت که هنوز اندیشه خودشونو در یک سطح قرار دادن و از این چیزی که هستن نمی خوان بالاتر برن نمی خوان توی مسیر رشد و تعالی قرار بگیرن و مفهوم زندگی رو درک کنن و دلشونو و بواسطه خیلی از ناملایمات پیش آمده به چیزهای آنی و زودگذر خوش کردن و به چیزی بهتر و سودمندتر ازاون فکر نمیکنن،دلم برای تمام هم نسلهای خودم که دارن از مسیر اصلی منحرف میشن می سوزه وقتی همه افکارشون اینه که برای ظاهر فرداشون چه تدبیری بیندیشن و چطوری سایر مسائل بی اهمیت زندگی شخصیشونو به رخ دیگران بکشونن هم دلم میسوزه...زمان از خواب غفلت بیدار شدن فرا رسیده زمان اینکه خیلی از ماها بخودمون بیایم و ببینیم کی و چی هستیم و در پی چی هستیم فرا رسیده!ما ها ی که مدام از وضع و شرایط فعلیمون شکایت میکنیم ماهای که در پی رسیدن به چیزهای که عامل پیشرفت مارو فراهم بکنن هستیم اما در مسیرش قرار نگرفتیم...ودرست نمیدونیم میخوایم چکارکنیم تا از این وضع رهایی پیدا کنیم واسه همینه که مدام لب به شکایت میبریم و از وضع و روزگار و خلاصه هرچی جلو راهمون قرار بگیره لب به شکایت می بریم،اما من فکر میکنم بهترین راه میتونه این باشه که اول خودمون تصویر روشنی از خواسته ها و آرمانهامون توی ذهنمون داشته باشیم بعد راه های رسیدن به اونو ترسیم کنیم و کم کم این افکار و به سایرینی که خواستار تغییر و آگاهی هستند هم منتقل کنیم.و یادمون باشه افکاری رو تو ذهن بپرورونیم که نشاءت گرفته از ذهن خودمون باشه افکاری که اصولی و بنیادی باشن افکاری که در رسیدن به رشد و تعالی ما واقعاً بتونن تاثیر گذارباشند،افکاری که با فطرت و انسانیتمون ،فرهنگمون و دینمون متناقض نباشن...افکاری که روشن باشن افکاری که سبز باشن و رشد کنند تا زمانی که شکوفه بزنن.

پ.ن۱:حریم خصوصی رو خیلی دوست دارم اونجا به خیلی از رویاهام نزدیک تر میشم خواستم اینم به دوستم بگم که دارم به کلاس آموزش فرانسه میرم که از ترس باز تو ذوق زدن و حال داری دختر اون!پشیمون شدم...میدونید یکی از دلایل یادگیری زبان فرانسه برای من اینه که چون در حال حاضر نمیتونم به اون کشور سفرکنم بنابراین ترجیح دادم تا زمان آماده شدن مقدمات سفر زبون اون کشور رو که بنظرم خیلی هم زیباست رو یاد بگیرم و بیشتر با فرهنگشون آشنا بشم...بقول معروف گر نتوان آب دریا را چشید بقدر تشنگی باید چشید خب اینم یه مدل از دست یابی به آرزوهاست دیگه!....شاید پرتقال طبیعی کنارت نباشه نا بتونی آب اونو بگیری اما شربت پرتقال که هست!

پ.ن۲:حالاتو دوست خوبم بگو دوست داری چه تفکراتی رو تو سطح جامعه گسترش بدی که به رشد و آگاهی همه افراد جامعه کمک کنه تا بتونی راحتتر این وضع و شرایط و تحمل کنی یا اصلا اونجوری که خودت دوست داری تغییرش بدی؟ تا تو هم بتونی توی خلق یه سری شرایط ایده آل سهمی داشته باشی...دوستان عزیزمیتونن شرایط ایده آل خودشونو که منطبق با مورادی که قبلاْ گفتم بگن و شرح هم بدن که چه راهی بهتره که بشه به این شرایط و اوضاع آرمانی رسید...فکرنمی کنید دیگه وقت اون رسیده که دست ازبهانه گیری و ایراد و ای بابا مملکته داریم و این مدل حرفا دست بکشیم و کاری بکنیم؟!

شنوندگان عزیز توجه فرمایید: خرمشهر شهر خون همچنان ویران است!

مستانه قوامی — Mon, 23 May 2011 14:48:34 GMT

مگه یه آدم چقدر میتونه صبوری کنه چقدر میتونه دردبکشه و صداش در نیاد چقدر میتونه بغضشو تو گلوش خفه کنه تا اشکاش رو گونه هاش نشینه...نه مثل اینکه این صبوری این مقاومت این کمر خم نکردن این بزرگوار بودن از تاثیرات نخلهای همیشه سبز و استوار خرمشهره تاثیر رود رون کارونه نمی دونم تا حالا خرمشهر اومدین یا نه،اما اگه از بزرگترای دور و اطرافتون درباره خرمشهر بپرسید حتما میشنوید که یه روزی خرمشهر ملقب به عروس شهرها بود عروسی که بعدها تبدیل به عروس خونین شدو خیلی ها را ماتم زده و سیاه پوش جوانان شهر کرد،عروسی که داغ عروسی و شادی رو دل خیلی از مادرها برجای گذاشت تا دیگه هیچ وقت لبخند پسرایی که تازه پشت لبشون سبز شده بود رونبینن،تا دیگه هیچ وقت صدای شوت کردن توپ های پلاستیکی چند لایه رو که محکم میخورد وسط پنجره همسایه رو نشنون...مردم عروس شهرها سالهاس که داغ و حسرت این تلخی عزیزان از دست رفتشونو به خون دل میکشن ،سالهاس که هنوز وقتی تو کوچه پس کوچه شهر قدم برمیدارن و آثار جنگ و خمپاره هارو که رو در و دیوار خودنمایی میکنن رو میبینن چندین دقیقه محو تماشا میمونن و با دستهای خسته اشکهای حلقه زده به دور چشم رو پاک می کنن و دوباره مثل یه رهگذر از اون کوچه میگذرن اونقدر صبور و سنگین به عبورشون ادامه میدن که هیچ کس حتی متوجه آه کشیدنشون نشه،مردم خرمشهرسالهاس که رنج و درد و تحمل میکنن ...می دونستید؟

پ.ن:طبق قراره هرساله تو این دوسه روزه خرمشهر پرازمهمان و ورود و خروج مسئولین! میشه جالب اینجاست اونها زمانی قدم رنجه میفرماین که شهرپراز تزئینات و خنده وشادی مردمه و همه فکرمیکنن خب همه چیز انگارآرومه این مردم چقدر خوشحالن از چشماشون معلومه و دیگر هیچ نیاز و دردی هم ندارن...این انصافه؟!

پ.ن2: ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته....مادربزرگم هروقت این (مداحی)آهنگو میشنوه کلی گریش میگیره و یاد پسر شهیدش(دایی) میفته آخه ایشون قبل از آزاد سازی خرمشهر بشهدات میرسن...(کلیک کنید)

پ.ن3: درباره جنگ و چرایی این جنگ و تبعات وسایرآثار ویرانگرش حرف زیاد دارم...اما بوقتش میگم.

پ.ن4: روز مادر رو به همه مادران عزیز تبریک میگم بویژه مادر عزیزم که این چندساله برای من هم مادر بود هم پدر...